poor things

من از شکم ننه ام بیرون آمده ام تا دوست ، از دست بدهم . و از آنجا که به خوردن علاقه ی زیادی دارم ، غصه و رکب و شکست ، خوراکی های مورد علاقه ام میشوند .

بیستو هشت بهمن ، این ماشین تایپ را از دوست نزدیکی هدیه گرفتم . که خیلی برایم معنا داشت . هرموقع که نگاهش میکردم میخندیدم و یک حس جالبی میداد . ولی بعد از آن دوشنبه ی کوفتی ، در ماه قبل از عید ( واقعا یادم نمی آید اسم ماهش چه بود) ، ماشین تایپم معنایش را از دست داد .

نه اینکه میبینمش ، یادش می افتم و غصه میخورم ، نه ! فقط وقتی نگاهش میکنم ، نمیتوانم بخندم و بنظرم زیبایی ای که در بیست و هشت بهمن داشت را دیگر ندارد .

سر بقیه وسایل هایش هم ، همین بلا آمد . کش موهایی که داد ، بی مصرف شدند .. و خودکارهایش بیرنگ . خب آخر اگر من این ماشین تایپ را دور بیاندازم ، یک احمق بنظر نمیایم ؟

نمیفهمم این آدمهای لعنتی چرا به اشیاء هم رحم نمیکنند .

خواهرم مسیج داد : ای روی دل آرایت مجموعه ی زیبایی ...

چقدر قشنگه این بشر !!! چرا ورژن پسرش را پیدا نمیکنم :دی

اتاق پورکو روسو...